sumo

Sumo to japońska sztuka walki, rodzaj zapasów, która powstała w Japonii. Jak i w większości innych japońskich sztuk walki, w tym stylu jest wiele tradycyjnych rytuałów. Pierwszy raz o sumo pisano w 712 roku, co świadczy o tym, że sumo to jeden z najstarszych stylów japońskich sztuk walk. Uderzenia dozwolone tylko otwartymi dłoniami, również można naciskać dłonią na gardło. Pozwala się chwytać, rzucać, obalać, chwyty wykonuje się prawie na wszystkie części ciała, najczęstszej jednak wykonuje się chwyty za pasy każdego z zawodników. Zakazano jednak uderzać we wrażliwe punkty człowieka, dusić, chwytać za włosy, uszy i palce. O przegranej świadczy, jeżeli jeden z zawodników dotknął podłoża za kręgiem lub dotknął podłoża jakąkolwiek częścią ciała oprócz stóp. Walka odbywa się na okrągłej platformie dohyo, która wykonana jest z gliny, o wysokość od 34 do 60 cm i średnicy 4,55 m. Aby zobaczyć czy ktoś z zawodników przegrał, cała powierzchnia dohyo posypana jest piaskiem. Ciekawy jest również sposób życia zawodników sumo. Każdy z nich wstaje z samego rana, po czym przez pięć godzin prowadzi bardzo intensywny trening na głodny żołądek, dalej bardzo duży obiad, dość często z alkoholem, sen przez trzy godziny, a na koniec lekka kolacja. Jeżeli zawodnik dobrze walczy, to może sobie pozwolić na więcej przywilejów: korzystać z telefonu, mieć osobny pokój z Internetem, nosić ubranie które on chce itd. Średnia waga każdego z zawodników to około 120 kg. Głównym państwem, w którym sumo jest najbardziej popularne i rozwijane jest Japonia.